Świniarski Alojzy (1871—1935), stolarz, działacz związkowy, poseł na Sejm Ustawodawczy.
Ur. 21 VI w Rybnie (pow. lubawski), w rodzinie chłopskiej Andrzeja i Marianny z Truszczyńskich.
Po ukończeniu szkoły elementarnej Ś., prawdopodobnie na początku XX w., przybył do Gniezna, gdzie pracował jako stolarz. Został sekretarzem poznańskiego Oddz. Rzemieślniczo-Robotniczego (od r. 1913 Oddz. Budowlany) Zjednoczenia Zawodowego Polskiego. Dn. 4 VI 1917 uczestniczył w Poznaniu w spotkaniu Stanisława Rostworowskiego, referenta Krajowej Inspekcji Zaciągu, z przedstawicielami lokalnej Narodowej Demokracji. Dn. 12 XI 1918 został wybrany do Rady Robotniczej w Gnieźnie i do komisji kontrolującej starostwo, a 23 XI t.r. do komisji kontrolującej stadniny. Pełnił funkcję sekretarza Rady i był współkierownikiem jej biura w gnieźnieńskim Magistracie. Przemawiał na wiecu 17 XI w Gnieźnie, a na kolejnym, 20 XI, został wybrany jako reprezentant Gniezna i przedstawiciel Tow. Katolickich Robotników Polskich do Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu, a także do Miejskiej Rady Ludowej (od 21 XI działał w jej Wydz. Wykonawczym, od 26 XI w komisji politycznej). Ponadto z gnieźnieńskiego obwodu wiejskiego wszedł do Powiatowej Rady Ludowej, w której pełnił funkcję zastępcy prezesa. Na Sejmie Dzielnicowym 5 XII wybrano go do Naczelnej Rady Ludowej W. Ks. Pozn. Po wybuchu powstania wielkopolskiego 27 XII wszedł do wyłonionego w Gnieźnie przez Radę Robotniczą i Miejską Radę Ludową wspólnego Wydz. Wykonawczego. W 1. poł. r. 1919 został członkiem Rady Miejskiej i Wydz. Powiatowego w Gnieźnie. W dn. 13—14 IV t.r. w Warszawie uczestniczył w Zjeździe Polskich Związków Zawodowych.
Dn. 1 VI 1919 został Ś. wybrany na posła w wyborach uzupełniających do Sejmu Ustawodawczego w drugim poznańskim okręgu wyborczym (gnieźnieńskim) z listy Narodowego Stronnictwa Robotniczego. Należał do Klubu Narodowego Związku Robotniczego, a od lipca t.r. Narodowo-Chrześcijańskiego Klubu Robotniczego, po czym wrócił do Narodowego Związku Robotniczego (od maja 1920 Narodowa Partia Robotnicza). Zasiadał w komisjach sejmowych: likwidacyjnej, regulaminowej i nietykalności poselskiej (sprawozdawca w sprawach pozbawienia posłów immunitetu: 8 III 1921, 13 I 1922), oraz skarbowo-budżetowej. Dn. 17 XI 1920 złożył wniosek o wypłacenie zaliczki na poczet przyszłego podwyższenia zapomogi wdowom i sierotom po poległych w wojnie obywatelach polskich w byłym zaborze pruskim, ponadto t.r. dwukrotnie podpisał się pod wnioskami w sprawach ochrony emigrantów polskich w Niemczech i ich reemigracji. Dn. 22 X t.r. złożył interpelację do ministra rolnictwa w sprawie pól nieobsianych dostatecznie zbożem chlebowym w Poznańskiem, a 30 VII 1921 interpelację do ministra poczt i telegrafów dotyczącą przesyłek pieniężnych z Ameryki. Dn. 8 XI t.r. uczestniczył w dyskusji nad sprawozdaniem komisji oświatowej o wnioskach w sprawie podniesienia poziomu szkolnictwa na Pomorzu. Należał do twórców powstałego 20 VIII 1922 chadeckiego Klubu Narodowej Partii Pracy popierającego kandydaturę Wojciecha Korfantego na premiera. Po zakończeniu kadencji był od ok. r. 1925 wiceprezesem Tow. Przemysłowców w Gnieźnie. Zmarł 29 XII 1935 w Gnieźnie, został pochowany 2 I 1936 na nowym cmentarzu przy ul. Witkowskiej.
W małżeństwie z Wandą z Romanowskich miał Ś. syna Ksawerego.
Kto był kim w Drugiej RP?; Rzepecki, Sejm 1919 (fot.); — Czubiński A., Olszewski M., Z robotniczych tradycji Wielkopolski, P. 1984; Demel C. i in., Działalność Narodowego Stronnictwa Robotników i Narodowej Partii Robotniczej w Wielkopolsce w latach 1917—1937, W.—P. 1980; Dzieje Gniezna, W. 1965; Filipiak T. i in., Polityczna działalność rzemiosła wielkopolskiego w okresie zaborów (1793—1918), P. 1963; Piotrowski M., Reemigracja Polaków z Niemiec, 1918—1939, L. 2000; Wygocki Z., Gniezno i powiat gnieźnieński w powstaniu wielkopolskim 1918—1919, P. 1988; — Dziennik Polskiego Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu, 3—5 grudnia 1918 r., Oprac. B. Polak, Koszalin 1999; [Rostworowski S.], Nie tylko Pierwsza Brygada (1914—1919), W. 1993 II; Spraw. stenogr. Sejmu, 1919—22; Sprawozdanie jubileuszowe Towarzystwa Przemysłowców w Gnieźnie, (Gniezno 1926) s. 22 (fot.); — Nekrologi i wspomnienia pośmiertne: „Lech. Gaz. Gnieźnieńska” 1936 nr 1; — USC w Gnieźnie: Aktu zgonu, nr 430/1935/1.
Mariusz Ryńca